rouw duurt vijf jaar...

Rouw duurt vijf jaar,
Zei iemand vijf jaar geleden. 


15 februari 2018...
Teleurgesteld kijk ik vandaag ik de spiegel. En  constateer dat er een waas over mijn gezichtsveld heen is getrokken. 
Ik wendt mijn blik af, want ik wil niet verder geconfronteerd worden met de lege doffe blik in mijn ogen. 

Een traan glijdt over mijn wang. 

De herinneringen aan deze dag, vijf jaar geleden vullen mijn gedachten. 

Het leven voor 15 februari 2013 was heus niet altijd rozengeur en manenschijn. Maar samen konden jij en ik de wereld op onze manier aan. Struikelde ik zo nu en dan over een tegel, dan was jij er om mij op te rapen. En jij, jij hebt in onze tijd samen, geleerd wat liefde geven en ontvangen betekende. 

In mijn hoofd is inmiddels een onweersbui los gebarsten. Beelden en gedachten flitsen door elkaar. 
Niels is dood, De kist, de begrafenis, het uitstrooien van jouw as, shock. 
Maar ook de tijd erna. Die bestond uit het doorkomen van de dag. Opstaan, blijven adem halen, werken, tv kijken totdat ik in slaap viel. Crackers met pindakaas. En zo zag mijn leven er een tijd lang uit. 

Een leven zonder jou leek onmogelijk, maar blijkt niet onmogelijk te zijn. 
Iets van mij is geamputeerd, al weet ik niet eens wat. De fantoompijn blijft.

Al weet ik wel dat ik sinds 2013 totaal anders in het leven sta. 
Mindere dingen zijn de nachtmerries, waar ik jou maar niet kan bereiken. 
Alles van jou missen, je lach, je geur en zelfs je korte lontje. 
Nooit meer Onbevangen in het leven staan. 
In mijn hoofd speelt zich een slechte film af met alle rampscenario's met bijbehorende begrafenissen.  

Toch ben ik ondanks de littekens een mooier en rijker mens geworden. Want ik leef voor twee. 
Voor jou en mij. Ik geniet meer van de kleine dingen. 
En heb als nieuw levensmotto nieuwe positieve  herinneringen maken. 

Met een lach en een traan besef ik eens te meer dat rouw echt geen vijf jaar duurt. 

Rouw is je leven lang werken. 

Want elke dag is er een langer zonder jou en toch ook een korter zonder jou. 

Bij het horen van jou naam kijk ik altijd even hoopvol op. Om daarna tot de conclusie te komen dat je echt niet meer hier op aarde terug komt. Met jou ben ik een stuk van mezelf verloren. De dingen die eens zo gewoon leken zijn een kostbare herinnering geworden. 

Why think separately of this life than the next, 
when one is born from the last? 
Time is always too short for those who need it, 
but for those who love, it lasts forever.

Niels onofficieel 40 jaar

Geboren in 1977

zou Niels in 2017

40 jaar zijn geworden.

Helaas is hij vandaag al vijf jaar 35 jaar

gebleven.

Stilte

De stilte viel toen jouw hart stopte

Stilte

Overal om mij heen

Stilte

Nu jouw woorden niet meer klinken

Stilte

Als een kopstoot van een vlinder

Stilte

maakt me eenzaam

Stilte

Nooit meer compleet

Stilte

Omdat men gewoon niet begrijpt

Hoe keihard stil kan zijn 

Stilte

Ik leg me neer bij de stilte om je heen

Stil

Zal ik zijn 

Vandaag,

denk ik net als elke dag,

aan jou.

Met een lach,

en een traan.

En vandaag,

heb ik gewoon even geen zin,

om mijn herinneringen

met anderen te delen.

Oorverdovende stilte

Weduwe voor het leven

Rouwen is alsof je twee levens leidt.
In het ene doe je alsof alles oké is.
En in het andere schreeuwt je hart 
in stilte van de pijn (bron: anoniem)

Weduwe ben je niet voor even.
Weduwe ben je voor het leven.

Weduwe zijn stopt niet wanneer je een nieuwe liefde ontmoet.
Of daar zelfs mee trouwt.

Ik vertel soms aan mensen
'ik ben weduwe en getrouwd.
In die volgorde ja'.

Ook na vier jaar.
Is de rouw nog steeds pijnlijk.
Is rouwen keihard werken.
Misschien zelfs nog wel harder wanneer je in een nieuwe relatie bent gesprongen.

Ik heb niet gekozen om weduwe te worden.
Het liefste wat ik had, is mij ontvallen.
En ik heb daar maar mee te dealen.
Het pad dat ik samen met Niels liep,
was ongewild doodlopend.
Ik heb een nieuwe weg in moeten gaan.
Of ik wilde of niet.
Want de afgrond, was het enige wat achterbleef.

Vrede met zijn heen gaan,
nee dat heb ik niet.
Ik heb geen feestje gevierd, of zie het als een bevrijding. Nee, geen vrede dus.
Wel acceptatie van de situatie zoals die is.

Ik heb geen idee hoe je rouwt...
Ik doe ook maar wat.

Niels heeft een plekje.
In mijn huis, in mijn hart in mijn huidige relatie.

Dit is mijn rouw,
mijn levenspad en
mijn gemis in dit leven.

Een weduwe,
niet voor even, maar voor het leven!

Ik doe pogingen om te begrijpen,
wat niet begrijpen is...

En dat is het vandaag weer 15 februari geworden.
Dat dag dat jij weg ging van hier....'

Kunnen we vandaag,

niet gewoon heel even.

Doen alsof alles gewoon is gebleven.

Alsof jij bent blijven leven

En ons een toekomst met elkaar is gegeven.

Gewoon voor vandaag,

Echt maar heel even.

Zou ik zo graag willen

Dat alles gewoon was gebleven.

Dat ik je niet zou hoeven te missen.

Dat je naast me op de bank zou zitten. Dat we lange wandelingen zouden maken. 
En nieuwe plannen zouden smeden.

Onbezorgd gelukkig kunnen zijn.

En samen genieten van ons gezin.

Je kunnen vasthouden, ruiken en kussen.

S'avonds tegen je aan kunnen kruipen in bed.

Een kus op mijn hoofd en een arm in m'n nek.

Ik zou zo graag willen

dat 15 februari 2013 niet had bestaan.

Dan was alles anders gegaan.

Geen mens zal ooit echt weten

hoe je dit gevoel in waarde moet meten.

Dat de pijn die soms ondragelijk lijkt

Nooit helemaal verdwijnt.

Niet te meten in grootte, tijd of afstand

Voor velen ongemerkt, 

altijd een aanwezige afwezigheid.

Kunnen we vandaag,

niet gewoon heel even.

Doen alsof alles gewoon is gebleven.










💖💔Tranen vol van Liefde💖

of zoals Niels zou zeggen,
tranen van gevoel biggelen over m'n smoel.

\\

I wish you knew....

I wish you knew that when I went through my darkest days of grief, it was harder for to be with some of those people I loved. Seeing everyone's life stay the same while mine had fallen apart was more than I could handle. I know you love me, so that didn't make sense to you, but it's impossible to explain to those who haven't lived it.

I wish you knew how much I love talking about him. Even all these years later, it makes me smile to hear you tell stories and remind me how he impacted your life. Saying his name is one of the most comforting things you can do for me.

I wish you knew how horrifically lonely it all was. In fact, lonely does not even start to explain the way it felt. Even in a room full of people who love you - you feel completely alone without your person.

I wish you knew I was not strong and inspiring and brave...just a survivor. Telling me how strong I was all the time simply made me feel like I had to look and be a certain way to continue being "an inspiration."

I wish you knew how traumatic it all was. From the first phone call and every moment after, it's more than most humans should be asked to live with.

I wish you knew how powerful shock is on the human body. It makes you feel completely detached and inhuman while looking and sounding well composed and amazingly put together. Well, at least that's what it did to me....we all handle shock differently.

I wish you knew that you being there the first few weeks was great, but I didn't start to NEED you till later on when everyone left and forgot our pain. I needed you six months down the road, a year, two years. Grief is often harder when the shock wears off, and the real pain sets in. There is no timeline for that pain.

I wish you knew how life altering it all was.

I wish you knew that people aren't replaceable and new love, new relationships, and new chapters don't mean we've forgotten or stopped loving them. What's new is new, and it's amazing and beautiful and provides new stories and life but has nothing to do with the pain of loss.

I wish you knew to let it all go and LIVE before you know what I know.

I wish you knew not to waste your life because time is so very short.

I wish you knew....

Rouw, liefde die z'n adres kwijt is...

Rouw is rauw.

Het doet zeer. Het blijft bloeden. Ongeacht plaats en tijd.
Wanneer je leven veranderd van:
huisje boompje beestje,
naar diertje, verdriet en kruisje...

Een rouwproces laat zich niet sturen.
Voor sommige gevoelens is pas na enige tijd ruimte.
Omdat het in het begin een kwestie van overleven is.
Het besef dat iemand voorgoed verdwenen is heeft tijd nodig.
Er zit geen tijd aan rouwen. Het kent geen afgebakende fases, want gedurende je leven na het verlies word je heen en weer geslingerd tussen alle gevoelens en emoties.
Er zijn geen regels voor rouw!



GELUK WORDT RELATIEF.
Dagelijks gevuld met heimwee en liefdeverdriet.
Niets zo aanwezig dan je grote liefde die er niet meer is.



Rouw is voor het leven.
Geef jezelf dus toestemming om te voelen wat je voelt. Het is zoals het is.
Je hoeft geen verantwoording af te leggen over je gevoel.
En derhalve hoef je ook niet altijd maar rekening te houden met je omgeving.
Doe dat wat goed voor jou is op dit moment.
Je zult er mee leren leven, er mee leren omgaan.



Dit komt op mijn levenspad...
Soms komt er iemand op je levenspad.
Die geeft jou onbewust zoveel innerlijke kracht.
En geeft jou een kijkje in je eigen hart.
Diegene op jou levenspad.
Leert jou weer terug te keren naar je eigen kracht,
Soms komt er iemand op je levenspad.
Die je loslaat op een moment dat je het niet verwacht.
En voetstappen achterlaat in je hart.

Zonder het besef waarom iemand op je levenspad kwam.
Zie je achteraf de reden daarvan.
Meer heeft diegene je weten te raken in je hart en in je leven
Handvatten en levenslessen zijn je meegegeven.

Het verlies leer je langzaam een soort van te aanvaarden
en uiteindelijk herrijs je als een feniks uit de as.

Ik verkondig altijd aan iedereen dat overal een les in zit.
Maar in de dood...
Da's een harde les...
De les dat ik het heb overleefd,,,
Geleerd dat het leven doorgaat,
dat ik sterk genoeg ben om dit te dragen en zelfs uit te dragen.
Deze les had ik graag aan me voor bij laten gaan.

Ook deze keer blijf ik staan.
Zal ik morgen weer opstaan en door blijven ademen.
Ondanks dat het litteken van de herinnering pijn doet.

Verzetten heeft geen zin...
je zal mee moeten gaan op de golven van het leven

Mijn tranen zijn verborgen

achter een muur van vrolijkheid.

Ze zijn alleen maar zichtbaar,

voor wie heel goed kijkt.

Mijn tranen zitten in mijn hart.

Ik kan ze niet meer drogen.

Voor wie niet kijkt, zijn ze verstopt,

die kijkt niet in mijn ogen.

Mijn tranen zijn van mij alleen,

ik wil ze niet steeds delen.

Begrijpen kun je ze nooit,

al zijn het er zovelen.

Mijn tranen zijn voor wie ze ziet,

zonder dat ze stromen.

Voor wie de pijn kent in mijn hart,

de pijn van verloren dromen.

Elk rouwproces is anders en zo kun je nooit een oordeel vellen over iemand zijn proces.
Totaal zorgeloos leven, is voor mij na mijn verlies vrijwel onmogelijk geworden.
Misschien omdat ik nu beter weet... Helaas...

Mijn proces is er één van ongeloof, van verdriet, van dromen die nooit uit zullen komen.
Van een toekomst met Niels die verdwenen is. Mijn zielsmaatje, mijn verloofde, mijn partner in crime en de vader van mijn toekomstige kinderen is er niet meer.
Mijn leven is voorgoed veranderd op het moment dat Niels is verdwenen.
Niets kan dat veranderen, niets kan dat opvullen. Deze leegte en dit verdriet blijft.
Elke dag leven met het besef dat het ergste wat je kan gebeuren, mij overkomen is.
Je grote liefde verliezen, terwijl je gelukkig bent en intensieve toekomst plannen samen maakt.

Wat ik weet, ik zal het overleven. 

Ik zal leven voor twee en zorgen 
dat Niels trots op mij is. 

Ik zal reizen en neem Niels altijd mee.

 Hij zal op gelukkige en op 
zware momenten ter sprake komen 

en altijd in mijn gedachten en in mijn hart aanwezig zijn.

En ik koester de kleine tekens

Die op allerlei manieren mij weten te bereiken

Want met kleine tekens zul je me laten weten

Dat je me nooit zult vergeten.... Tnx lief!

 Untill we meet again!!!