Posts tonen met het label werken met therapiehonden.. Alle posts tonen
Posts tonen met het label werken met therapiehonden.. Alle posts tonen

maandag 23 januari 2017

Interne honden

Regelmatig verblijven er honden voor een interne training bij Clinidogs Trainingscentrum.

Een hond die intern verblijf, woont (tijdelijk) bij ons in huis, bij onze roedel.
De hond wordt meerdere malen per dag getraind, zodat we een basis voor nieuw gedrag leggen. Natuurlijk is het zo dat de hond na een interne training niet 'klaar' is.
Er volgt dan ook altijd nog begeleiding en / of privé trainingen na de interne periode.



Ik ben er geen voorstander van om alle honden maar een interne training te geven.
Het is belangrijk om altijd goed te kijken naar dat wat het beste is, voor deze hond en deze eigenaar.
Soms is het beter om dagelijks een privé training (bij de eigenaar thuis) te doen,
in plaats van de hond intern te nemen.

Een interne training is zowel voor de hond als voor de trainer een flinke belasting.
En moet dus zeker niet worden onderschat.
Het is zeer intensief met elkaar bezig zijn op positieve wijze.
Als trainer moet je inventief zijn om voor deze hond de juiste oplossing en communicatie te vinden. Positief blijven, doorzetten en telkens weer opnieuw trainen.




Therapiehond intern
Dio, een Vizsla reu is vanaf 8 weken leeftijd bij Clinidogs intern.
Hij blijft 9 maanden. Dio wordt opgeleid tot therapiehond voor een jonge man met autisme.
Wekelijks krijgt deze cliënt begeleiding met Dio en we bouwen de tijd die hij met Dio doorbrengt langzaam uit.  Voor de eigenaar van Dio is het onmogelijk om een jonge hond op te voeden.
Daarom geven wij hem een goede basis opvoeding, een optimale socialisatie en trainen we specifieke dingen in die belangrijk zijn voor zijn baas. Bijvoorbeeld dat hij naar hem toe gaat, als hij een woede aanval heeft.

Bij Clinidogs zijn er de afgelopen jaren, 
veel therapiehonden intern getraind. 
De periode dat de honden intern zijn varieert van enkele 
weken tot maanden.
Van pup tot volwassen hond van verschillende rassen.
Deze honden zijn specifiek voor hun eigenaar getraind.
Een therapiehond kan bijvoorbeeld een hond zijn voor iemand met autisme,
of persoonlijkheidsstoornis maar ook voor mensen met
een post traumatische stress stoornis.


Heropvoeding cq trainingsvakantie


Afgelopen maand is er een labrador van 11 maanden, twee weken intern geweest.
Deze labrador dame had door privé omstandigheden van de baas, weinig opvoeding gehad.
Ze kende vrijwel geen commando's en ook geen grenzen.
Haar interne training had grote resultaten:
-de basiscommando's zijn getraind
-de hond heeft geleerd rustiger gedrag te vertonen
-de hond heeft leren omgaan met diverse prikkels
-de eigenaar heeft heel gericht op haar hond, diverse adviezen gekregen,
hoe zij de training voort kan zetten.
Eigenaresse gaf aan, dat ze zo blij was en dat het wel leek of ze een andere hond had terug gekregen.

De hond was na de interne training veel rustiger, ze vond het zichtbaar leuk om te trainen en om één-op-één aandacht te krijgen.



Probleem gedrag
Mijn eerste interne hond was Summer. Een border collie teefje van 6 maanden oud.
Summer was doodsbang voor mensen.Toen ik binnenkwam zat ze onder de tafel en heeft ze daar 1.5 h gezeten. De eigenaren zaten met hun handen in het haar. De opties waren of terug naar de fokker (wat geen positieve optie was), herplaatsing (en wat dan) of training. Ze kozen voor training.
Summer is uiteindelijk 3 weken intern geweest. De eerste dagen stonden in het teken van vertrouwen in mij als trainer krijgen. Daarna was het elke dag trainen, basis gehoorzaamheid en ook het ontmoeten van onbekende mensen. Van heel angstig gedrag, veranderde Summer naar een vrolijke gehumeurde hond. De eigenaren hebben daarna nog diverse gehoorzaamheidstrainingen gevolgd en het gaat echt heel goed met Summer.


Optimale socialisatie en basis training
Soms komt een planning net niet helemaal uit. En beseffen mensen zich, dat ze hun jonge pup niet kunnen bieden wat hij nodig heeft. Rust, structuur, grenzen en socialisatie. Ook dat kan een reden zijn om een pupje intern te plaatsen. Wij verzorgen dan de socialisatie en basis training en de eigenaren krijgen dagelijks foto's en filmpjes met toelichting van de belevenissen van hun pup.
Door een goede basis te leggen kunnen mensen zelf daarna verder met hun hond.













Meer weten over interne training:

www.clinidogstrainingscentrum.nl

of stuur een mailtje naar: clinidogs@gmail.com

vrijdag 25 november 2016

Professioneel zijn

Door de opkomst van internet en de wereldwijde rage
van facebook is er veel informatie voor iedereen toegankelijk geworden.
En lijkt het alsof iedereen overal een mening over heeft.
Mensen met zelfbenoemde hondenervaring, 
noemen zich professional...
Zonder dat ze een gedegen opleiding hebben gevolgd.
Dat irriteert me....

Ik heb duizenden euro's gestoken in opleidingen,
bijscholingen, seminars. Dit tezamen met inmiddels 
meerdere jaren ervaring in de omgang en training van honden.

Ik vraag je...
Ga je voor advies over een goed stuk vlees,
naar de bakker of naar de slager?

Dus voor goed advies over een hond...

Laat jij je leiden door mooie verhalen en door 
meningen van mensen, zonder enige opleiding?



Om je professioneel neer te kunnen zetten in de hondenwereld,
vind ik het belangrijk om een goede basis te hebben.
Gedegen kennis van zaken, 
door opleidingen, seminars en bovenal ervaring.

Dagelijks op positieve wijze werken met verschillende
hondenrassen. Problemen niet oplossen met correcties,
maar zoeken naar gedrag wat je wel kunt belonen.




Mijn honden carrière is in 2013 begonnen.
Ik ben mijn opleiding tot Kynologisch gedragstherapeut bij de Martin Gaus Academie
gestart. Zo'n 200 dagen heb ik daar gezeten. Elke dag van Texel naar Lelystad.
Kennis tot mij nemen. Over rassen, biologie en leerprincipes met betrekking tot honden.

Een gedegen basis voor al mijn 
verdere werk in mijn hondenbaan.

Sindsdien bezoek ik jaarlijks (inter) nationale congressen om
mijn kennis up-to-date te houden.


Je (bij) scholen, betekend niet dat je het overal mee eens bent.
Voor mij betekend het meer,
dat ik me verdiep in de nieuwste theorieën en ontwikkelingen
in hondenland. Kennis tot mij nemen.
Hoe ik dat doorvoer in mijn bedrijf en in mijn lessen,
ligt aan de toepasselijkheid en of ik het van toegevoegde
waarde vind voor mijn cliënten.


Ik probeer elk jaar ook een opleiding mét mijn honden te volgen.
Ik vind dat leuk en vind het ook een uitdaging voor mij en mijn honden.
Daarbij is het interessant om als instructeur en begeleider,
zelf ook weer eens les te krijgen. 
Je komt altijd weer tot inzichten!


Ik wil graag iedereen die een opleiding wil gaan volgen,
een puppycursus of advies omtrent gedrag van zijn hond,
prikkelen en oproepen om naar een geschoolde hondendiplomaat te gaan.

Laat je niet misleiden door mooie woorden als professioneel en integer.

Vraag naar papieren van je instructeurs,
weet van wie je les krijgt. 
Hoe zijn ze geschoold en waar?

Laat je niet gek maken, door meningen van mensen,
die 'ook zo'n hond kennen met dat gedrag'.
Discussies op facebook over hondenrassen of fokkers,
ik hou mijn mening voor me.

Als ik iets heb geleerd tijdens mijn opleidingen is dat je niets kunt
zeggen van een casus op papier. Je bent er niet bij geweest.
Je kunt pas een mening vormen als je de hond heb geobserveerd en
de eigenaar van de hond hebt gesproken.

Ga jij voor echte kwaliteit,
of voor mensen die zichzelf uitgeroepen hebben tot... iets.



Coach is ook zo'n mooie titel.
Helaas een onbeschermde titel.
Een titel die ik mag voeren doordat ik o.a. de opleiding tot Equine Assisted Coaching heb gevolgd.
Het lijkt een trend, dat wanneer je jezelf tot coach kroont en zeker wanneer je ook nog een boek schrijft, mensen je geloven. Immers, de coach zegt dat...
Het stelt mij teleur dat coach nog telkens geen beschermde titel is.
Want ik heb te maken met kwaliteitsregisters, verzekeringen, verplichte bijscholingen en
uren praktijktraining. 

Gelukkig is kynologisch instructeur wel soort van geaccrediteerd,
door aansluiting bij SPPD.
Je titel daar kun je ook enkel behouden,
als je bijscholing doet en een uren criterium behaald.
Top vind ik dat!

Iedereen kan een diploma of een certificaat voor je maken.
Mijn cavia had er ook een. 
Een stamboom met foto's van zijn ouders erop.
En dat nog voor geen tien euro...

Kwaliteit laat zich niet meten in geld,
maar in kennis, gevoel en passie.
En natuurlijk in positieve resultaten bij je klanten!

woensdag 25 november 2015

De weg naar...


De weg naar...
Therapiehond begeleider, instructeur, kynologisch instructeur en psycholoog zijn.

Gedreven door passie,
het gevoel hebben dat dit weer een puzzelstukje is.
En met alle ervaringen, gevoelens en groei die je door de jaren heen, meemaakt,
sta ik nu op dit punt!




Als klein kind was ik altijd al gek op alle dieren.
Ik woonde met mijn ouders, broer en zus op grote boerderij.
We woonde afgelegen en in plaats van met buurkinderen te spelen,
speelde ik hele toneelstukken met de katten en konijnen.
Ik was geloof ik 3 jaar, toen ik bedacht dat ik poezenkappertje wilde worden.


Mijn grote passie zijn altijd dieren geweest. En ik vond het dan ook heel naar om te zien wanneer de dieren ziek waren. Daar kwam mijn roeping, ik zou dierenarts worden. Daar heb ik dan ook alles voor over gehad tot mijn 22ste jaar. Van de HAVO, naar het VWO met exacte vakken. Hard studeren voor hoge cijfers, om de kans te vergroten dat ik zou worden ingeloot om diergeneeskunde te kunnen studeren aan de Universiteit van Utrecht.
Helaas werd ik twee keer uitgeloot. En toen besloot ik een andere weg te gaan bewandelen.
Op onze boerderij hadden we geen honden, dus ik ging voor de uitdaging.
De liefde voor dieren en het werken met dieren bleef de rode draad in mijn leven.
Immers, dieren zijn te vertrouwen, ze zijn eerlijk in hun omgang en communicatie.






Aan de Martin Gaus Akademie ben ik in 2003 gestart met de opleiding tot Kynologisch gedragstherapeut. Oftewel, instructeur voor honden en gedragsbegeleider van honden met probleemgedrag. Gedurende de opleiding kwam ik er achter dat veel problemen niet bij de hond vandaan kwamen, maar bij onduidelijkheid bij de baas. Om daar meer inzicht in te krijgen, ben ik de opleiding tot HBO Psycholoog gaan volgen.
En ben ik ook scholing gaan volgen om dieren op andere wijze te ondersteunen, bijv. met homeopathie.
De perfecte hond om mijn trainingen mee te doen was mijn oppas hond Buddy.
Een hond met een heel speciaal plekje in mijn hart!
Op dit moment raakte ik ook meer geïnteresseerd in dier ondersteunende
interventies. En ben ik verder opleidingen gaan doen
om mezelf en mijn dieren te scholen in dierondersteunende therapie. 



In 2005 startte ik mijn eigen hondenschool, die dus inmiddels al 10 jaar bestaat!
Ik vind het elke keer weer leuk om mensen van alle leeftijden  hun hond
op positieve wijze te begeleiden. Elke mens - hond combinatie
is weer anders en dat maakt mijn werk nooit saai!


In 2008 kwam mijn grote droom uit. Mijn eerste eigen hond, Golden Retriever Mees, kwam op mijn pad.













 Rond 2010 ben ik mijn collega Maud tegen gekomen.
Zij had dezelfde interesses, opleidingen en dromen als ik.
Samen met een team van mensen om ons heen hebben we DogsWork 
en de opleiding tot therapiehond begeleider opgezet.


Alles valt hier op zijn plaats, alle opleidingen die ik heb gevolgd,
alle ervaringen die ik in het leven heb opgedaan...
De rol als instructeur bij die opleiding, de combinatie het
instrueren van mensen over dieren en het daadwerkelijk 
werken met de honden, maakt mijn hondenbaan de 
leukste baan van de wereld.


 Opleiden van interne puppen, blijft ook zeker
een grote passie. Het is zo leuk om een nieuwe pup
te socialiseren en te trainen. En hem daarna naar zijn
nieuwe gezin te brengen en ze samen te begeleiden,
Zodat de therapiehond in spé in het gezin zijn functie
optimaal kan gaan vervullen!
Zeer dankbaar werk!


\

Mijn weg is nog lang niet af,
want er valt nog zoveel te ontdekken.
Bijscholingen, nieuwe cursussen etc.

Ik kijk uit naar verdere samenwerkingen 
die ik in de toekomst met dieren en mensen aan mag gaan. 

Eén ding weet ik zeker,
deze vorm van werken met 
mens en dier ligt in de blauwdruk van 
mijn leven. 
Dit is mijn pad!!!


                De weg gaat verder ...
 waarbij ik mens en dier
 op positieve wijze verder kan helpen!

donderdag 24 september 2015

Dagboek van therapiepup Boris in opleiding

Hallo, ik ben Boris.
Ik ben een Poolse herdershond. Een Nizinny.
Ik ben nu bijna 9 weken oud.

Toen ik 7 weken was, ben ik via een puppytest uitgekozen om een therapiehond (bij DogsWork) in opleiding te worden.

Mijn training begon toen ik 7.5 week oud was.
Bij Suzan beleef ik, als interne therapiepup allerlei avonturen.

Ik zal eens vertellen hoe een dagje bij mij kan verlopen.









S'nachts voel ik me nog wel eens een beetje alleen.
Dan ga ik eerst de grote verbouwing na spelen in mijn bench.
Ik leg al mijn botten onder mijn kleed en dan trek ik het kleedje er weer vanaf. Vet leuk.
Maarja, na een tijdje ga ik me wel vervelen.
Als ik moe ben ga ik lekker slapen. Maar soms... herinner ik me dat ik zomaar alleen ben. Z
onder mijn broers. En dan ga ik heel hard krijsen. Suzan doet dan helemaal niets.
Haar man beweegt wel, maar meestal legt hij dan iets over zijn oren heen.
Van zo'n tijdje gillen wordt ik soms zo moe dat ik in slaap val.
En soms blijf ik een beetje door piepen, want dan moet ik eigenlijk plassen.
Dan wacht Suus tot ik stil ben en dan tilt ze me vanuit mijn slaapkamertje naar buiten en mag ik op het gras plassen. En daarna snel weer terug naar mijn fijne vertrouwde bench.



S'ochtends word ik altijd heerlijk wakker gemaakt.
Als ik stil ben mag ik uit de bench en word ik al lekker geknuffeld.
Ik ga dan even met de andere grote honden naar buiten.
'Plasje' wordt er dan gezegd en dat doe ik dan maar.
Ik speel dan meestal ook even met één van de grote honden.
Daarna gaan we snel weer naar binnen, want dan krijgen we eten. Jeehh.


Ik ben dan eigenlijk best wakker, maar Suzan zegt dat ik dan een tijdje in de bench moet rusten.

Als ik weer wakker word gaan we meestal wat leuks doen.
Soms mag ik mee naar het dorp, of naar een winkel.
Eerst werd ik telkens gedragen, maar nu mag ik al aan de lijn stukjes lopen.
We doen dan altijd ook wat oefeningen.
Maar als ik het drie keer heb gedaan heb ik geen zin meer.





Ik krijg s'middags weer eten en dan moet ik ook netjes gaan zitten
en wachten voordat ik mijn bakje met voer krijg.

Na mijn middag dutje, gaan we weer leuke oefeningen doen. Telkens doen we dit weer op een andere plek.
En we gaan dan meestal ergens met de auto naar toe.
Suzan maakt het elke dag wel moeilijker hoor.
Soms moet ik me even achter m'n oortjes krabben om na te denken wat ze nou precies wil.
We doen dan meestal ook nog een spelletje.
Suus gooit iets weg en ik probeer het terug te brengen.

Vooral speeltjes met een piepje erin vind ik errug leuk!




S'middags mag ik ook vaak nog even mee naar het paard of mee een groter rondje met de honden.
Maar dan mag ik chillen in de draagzak.
Want zo lang mag ik nog niet lopen.






Voordat ik naar bed ga, mag ik koekjes zoeken op een heel groot kleed met allemaal vakjes.
De katten pikken soms mijn koekjes, maar dat vind ik niet zo erg.
Dan zijn de koekjes sneller op en mogen we misschien nog wel een keertje speuren.
Ik mag dan ook met allemaal speelgoed spelen.


Nu ga ik naar bed, Ik heb al weer een keer gegeten en ben best moe geworden van zo'n hele dag.
Met die nieuwe indrukken en goed luisteren enzo.

Mijn baasje krijgt elke dag foto's van mij toegestuurd,
verhaaltjes over wat ik heb meegemaakt en hoe de training verloopt.

Nog een paar dagen dan ga ik naar mijn baasje toe!
Ik ben benieuwd wat daar te beleven valt!

Socialisatie met konijn en kleine kinderen ;)